Bu sabah servis beklerken, ağlayan bi kadın gördüm. Gidip soramadım sokak ortasında neden ağladığını. Bana da sormamışlardı...Zaten bana sormasınlardı ama ben neden sormamıştım?Sorsaydım eğer servis mi kaçardı yoksa keyfim mi bilmiyorum. Hangisini kaybetmekten daha çok korktum... Bugün anladım ben duyarlı bir insan değilim; 'sonradan duyarlı' bi insanım.En azından şimdilik...
PS: Yüzün gözümün önünde şu an... Senin için dua edicem, başka bi şey gelemedi elimden, özür dilerim.
bana da sormamislardi, ve ne cok mutlu ederdi beni hic tanimayan birine icimi dokmek
YanıtlaSilUmursamazlık büyük hastalık. Çığ gibi hem de.Ve sonucunda mutlaka birilerini mutsuz ediyor.Bi şeyler umrumuzda olmayınca birilerinin canı yanıyor.Anne kocasının umrunda olmayınca, çocuklar annesinin, koca ailesinin...ve vs ve vs. Yine de hangimiz özenmiyoruz ki vurdumduymazlığa?
Sil