Sokağımızdaki çöp bidonunu karıştıran biri..adımlarımı yavaş yavaş atarak ilerliyorum. Korku (?) ve merakla uzaktan izliyorum onu. Çöpün içinden bi şeyler alıp,torbasına koyduğunu farkedince gözlerimi kaçırıyorum ve o beni farkedince gözlerini kaçırıyor... Utanıyoruz birbirimizden. Ben utancımdan yerin dibine değil; evime giriyorum... unutuyorum.
Sonra bir dost sözü dinleyeyim diyorum. Hem unutmamak için bahanem olur blogum.'Ben bugün bunu gördüm , yarın unuttum...' dememek için, hiiiiç aklımda yokken; BEN GELDİM!
